Ducius Daniel, ojciec (1598–1683), pastor śląski i wierszopis, ur. w Starym Izbicku (w ks. opolskim) 6 stycznia, jako syn pastora Stanisława i Sary z Liebsbierów. Ojca stracił jako 4-letni chłopiec, lecz matka starała się o jego staranne wychowanie. Uczęszczał do szkoły luterańskiej w Chrapkowicach w 1608–14, następnie 1 rok w Głubczycach, do gimnazjum w Preszowie na Węgrzech 1615–19 i przez 1 rok w Igławie na Morawach. Na Wielkanoc 1620 zapisał się na uniwersytet w Pradze, ale po bitwie pod Białą Górą musiał stamtąd uciekać. W r. 1623 został pastorem w Dobrem pod Chrapkowicami, ale po 6 latach musiał skutkiem edyktu restytucyjnego przenieść się stamtąd do Kluczborka, po czym przyjął ochmistrzostwo dzieci bar. Kittlitza w Miechowej. W r. 1632 został pastorem w Opolu, skąd po 3 latach siłą został usunięty. W r. 1637 zamianował go urząd w Brzegu pastorem w Lubiesi, skąd książę Chrystian brzeski przeniósł go w r. 1658 do Brzeźmierza w Oławskiem. Tam umarł 4 II. Żonaty był 2-krotnie: z Dorotą Klose i z Małgorzatą Münster. Na pogrzebie jego wygłosił kazanie, potem wydrukowane, Adam Friedrich Springer.
Po D-sie został drukowany wiersz łaciński w zbiorku Carmina lugubria… quibus D. Benjamini Ducii Oppoliensis Silesii, Scholae Biciniensis Rectoris… 10 Nov. 1656 … mortui obitum deplorant et celebrant amici eius, Bregae 1656, oraz dwa co najmniej wiersze polskie w zaginionym obecnie kancjonale rękopisemnym byczyńskim z ok. r. 1699, będącym kopią z wcześniejszego o pół wieku oryginału, a przepisanym w r. 1905 przez Zofię Szembekównę. Pieśni D-sa mają daty 1635 i 1656; być może, że D. zebrał ów kancjonał. On sam doczekał się od przyjaciół zbiorku łac. powinszowań wierszowanych przy objęciu parafii brzeźmierskiej pt. »Gratulationes« etc., Brigae 1658.
Springer A. Fr., Gottes-gnädige Erlassung seines treuen Knechtes Daniels, Brzeg 1683, ark. F–G; Ehrhardt S. J., Presbyterologie des Evangelischen Schlesiens, Lignica 1782, cz. II, s. 223–4; Łempicki Stan., Nieznany kancjonał z Byczyny na Śląsku z w. XVII, Spraw. Tow. Nauk. we Lwowie VII za r. 1927, s. 77 nn.; Ogrodziński Winc., Zarys dziejów piśmiennictwa polskiego na Śląsku, Katow. 1945.
Wincenty Ogrodziński